500 woorden

BOKMA

Bij het opschonen van mijn Mac stuitte ik op een verhaal dat ik enkele jaren geleden heb ingestuurd voor een verhalenwedstrijd met als onderwerp een ‘enerverende gebeurtenis in maximaal 500 woorden’. Ik heb de wedstrijd niet gewonnen. Jammer, want het is best een aardig verhaal geworden. Dus geef ik het hier een tweede kans.

Vierkante bouteille

Het is warm in de Bikini. Om beurten nemen Daniëlle en ik een slok uit de fles jonge jenever. Robin S’ses ‘Show me love’ schalt door de ruimte. Een heerlijk nummer om op te dansen. De drank vloeit rijkelijk en we geven ons over aan de deinende mensenmassa. De alcohol doet genadig zijn werk. Ik sluit mijn ogen.

Plotsklaps word ik van de dansvloer getrokken. Het is Jacco Paridon. Nog voordat ik tegen hem tekeer kan gaan, vuurt hij een salvo van woorden op me af: dat hij verliefd op mij is, dat hij zijn huwelijk wil afblazen. Vol ongeloof kijk ik hem aan. Op slag ben ik ontnuchterd. Hij ratelt maar door. Door de harde muziek moet ik moeite doen om te horen wat hij allemaal zegt. Terwijl ik aandachtig naar zijn mond kijk, galmt: I’m tired of getting caught up in those one night affairs door de ruimte. Ik moet glimlachen om de twee boodschappen die ik registreer. Als hij me ziet lachen drukken de toppen van zijn vingers pijnlijk in mijn bovenarm en roept hij geïrriteerd of ik hem wel serieus neem.
Ja natuurlijk wel.”
Laten we naar buiten gaan, dan kan ik je beter verstaan.

Hij grijpt me bij de hand en trekt me door de menigte richting de uitgang. Als Daniëlle ons ziet vertrekken werp ik haar een radeloze blik toe. Zij maakt op haar beurt driftig een time-out gebaar. De jeneverfles nog in haar hand.
Buiten herhaalt Jacco zijn boodschap. Ik durf hem niet aan te kijken. Gretig luister ik naar ieder woord dat hij uitspreekt. Angst en opwinding lopen in elkaar over. In het natte asfalt weerspiegelen de lichten van de straatlantaarns. Ik realiseer me dat hier en nu een lang gekoesterde droom wordt verpletterd. De droom van een –voor mij onbekende- vrouw, die zich verheugt op wat de mooiste dag van haar leven moet worden.

Ik loop weg om beter tot bewustzijn te komen en vraag me af waarom hij juist op mij verliefd moest worden. Waarom heb ik geen signalen opgepikt? Maar bovenal vraag ik me af wat ik nou eigenlijk van deze toestand vind. Dan gaat hij voor me staan en kust me. Ik word overdonderd door de sensatie van zijn warme, zachte lippen. Ook zijn geur is bijzonder aantrekkelijk. Mijn libido roept hartstochtelijk: “Meer!” Lange tijd registreer ik niets van wat er om ons heen gebeurt. Het wordt licht. Er verschijnen mensen op straat die op weg zijn naar hun werk.

Ik kom weer bij zinnen. Ik besluit dat ik geen deel wil uitmaken van zijn probleem.
Je hebt de bibbers”, zeg ik.
Tot de dood ons scheidt heeft op iedereen een beklemmende uitwerking.
Vannacht was een prettige vergissing, ik voel me enorm gevleid.
We zijn inmiddels dicht bij station Rotterdam Blaak. Na enig aandringen mijnerzijds besluit Jacco de terugreis naar huis te aanvaarden. Als zijn trein wegrijdt neem ik verbluft plaats op een bankje op het perron. Ik wrijf met mijn hand over de pijnlijke plek op mijn bovenarm. Jacco Paridon, wie had dat gedacht.

En uiteraard berust elke overeenkomst in dit verhaal met werkelijk bestaande personen en gebeurtenissen slechts op toeval.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s