Lang zal ze leven

Uitnodiging Julia

Onlangs vierde mijn zus haar vijftigste verjaardag. Voor deze gelegenheid had ze een groep vrouwen, waarvoor ze speciale waardering heeft, uitgenodigd voor de lunch. Ik vind het altijd erg leuk om op een verjaardag de familie van de jarige te ontmoeten. Ik vind het boeiend om te zien uit wat voor nest iemand komt. Maar aangezien ik uit hetzelfde nest kom als mijn zus, moest ik deze keer mijn nieuwsgierigheid botvieren op de bonte zwerm vogels waarmee Julia zich omringt.

Ik heb een heerlijke middag gehad. Julia had zoals verwacht een feestmaal verzorgd. En dat feestmaal vormde een geweldige basis om al smikkelend erop los te kwetteren. Er heerste een heerlijke, ontspannen sfeer. Na enige tijd opperde een vriendin van Julia de idee om iedere aanwezige kort te laten vertellen over hun relatie tot Julia. Want velen kenden elkaar niet. En zo vertelden zo’n 25 vrouw hun eigen korte verhaal. Mijn moeder beet het spits af en vertelde het ontroerende verhaal over haar eerstgeborene en liefdesbaby. Dat het tijdens de bevalling zó’n mooi weer was dat de ramen open stonden en de zon naar binnen scheen. En terwijl Julia in al dit licht ter wereld kwam, hing overal de vlag uit en klonken ook nog eens de klanken van de fanfare, om te vieren dat het Bevrijdingsdag was.

Need I say more! Als de energie waarin je geboren wordt iets zegt over hoe je later tot bloei komt, dan was deze energie heel passend voor Julia. En zo werd het stokje doorgegeven en kwamen naast de moeder, de peettante, de zussen en schoonzussen ook de buurvrouwen, de filosoferende vrouwen, de wandelende vrouwen, de mindfull vrouwen, de hond uitlatende vrouwen, de geimporteerde vrouwen en tot slot ook nog haar man aan het woord. En iets wat eigenlijk bedoeld was als een kennismaking mondde uit in een spontane lofzang aan mijn zus. Het was heel bijzonder om te horen wat ze heeft losgemaakt bij de verschillende gasten. En het was ook bijzonder hoe een ieders dankbaarheid werd uitgesproken.

Ik voel me bevoorrecht dat ik hier getuige van mocht zijn en ik ben blij dat dit alles is uitgesproken in aanwezigheid van Julia zelf. Want we spreken wel geregeld positief over onze naasten, maar we worden er maar zelden door de persoon zelf op gewezen wat we voor hem/haar betekenen en hoe dankbaar diegene daarvoor is. En als het al gebeurt is de ontvanger vaak geneigd om zo’n compliment weg te wapperen met het excuus, van “Ach, dat is toch heel gewoon”. Maar na een aantal van 25 is een dergelijk excuus niet meer mogelijk.

Ik heb me voorgenomen om, zodra de gelegenheid zich voordoet, aan de mensen die voor mij een bijzondere betekenis hebben, mijn waardering en dankbaarheid nog eens uit te spreken. Het lijkt me zinvol als ze nog eens horen wat voor waarde ze vertegenwoordigen in mijn leven en hoe dankbaar ik daarvoor ben. En dan maar hopen dat ze het niet wegwapperen met: “Ach, dat is toch heel gewoon”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s